|
1 Juni 2010 Canicross doorbraak??!!
Vanochtend heeft Spencer heeeeeel mooi gelopen. Sinds een klein jaar loop ik nu met Spencer en de eerste paar keer leek het nergens op, echt drama. Of hij trok heel hard, of hij ging achter een vogeltje aan de bossen in, of hij stond opeens stil. Echt vanalles wat je niet wil deed hij. Na een paar keer echter begreep hij toch wel wat de bedoeling was, hij rende lief met een ree mee maar bleef op het pad, hij trok goed, hij deed echt z’n best. Weer wat later was hij op een paar kleinigheidjes na de perfecte canicross hond. Hij ontwijkt kuilen, wortels, plassen, boomstronken, gladde plekken. Ik moet er wel bij zeggen dat ik ondertussen al een paar keer was gevallen en hij dus wel verplicht was de perfecte hulphond uit te hangen. De 3 maanden sneeuw waren geweldig, toen hebben we echt op snelheid kunnen trainen, vallen maakte niet uit dus racen maar. De nadelen van de super canicrosser. Spencer wil niet zonder z’n vader ( Thomas) lopen en Spencer wil zodra we door het hek gaan de eerste 2 km ongeveer 30 km p u lopen. Nou wil ik best wel even in volle vaart achter hem aan gaan maar echt lekker is het niet en als je je voetjes niet goed op tilt heb je wel meteen weer een probleempje. En dan is het half Maart en krijg ik last van allebei m’n kuiten. Rustig aan doen en steeds een week en soms twee niets doen en dan kijken of het toch weer gaat. De 5 km van Hilversum overleef ik nog net maar de 2 km ging al niet meer. Plus...Super Spencer ging op de 5 km na 2 km 30 sec op zn vader wachten en op de 2 al meteen bij de start. Weer rusten, weer beetje trainen en toen kwam Amsterdam. Nadeel puntje 1, ik ging van start en na 100 meter was het stoppen en wachten op Thomas, weer 2 km verder schoot het weer in m’n kuit. Einde wedstrijd. Ondertussen trainde Spencer vaak met Fred en Bianca die een stuk zwaarder zijn dan dat ik ben...dus hij had het best wel zwaar. Toen m’n kuiten weer wat beter gingen begon ik met Thom te trainen. Thom is 10 kilo lichter dus afremmen ( als dat al nodig is) kan dan niet zo veel kwaad. Niet voor mij in ieder geval want ik ben wel wat gewend natuurlijk.Sinds twee weken gaat het weer goed met mn kuiten en loop ik elke dag. Eerst een kilometertje alleen ( geloof het of niet maar langer hou ik het niet vol, volgens Bianca wel en volgens Marianne zit het tussen mn oren...maar toch) en dan ga ik achter Thom hangen. Spencer loopt voor op en gaat als een speer door de bossen, Thom er achter aan en dan ik. Thom let niet zo goed op dus tijdens ongeveer 4 km krijg ik 12 keer een grote tak in m’n gezicht. En dan is het 1 juni en vind ik het een goede dag om weer eens met Spencer te trainen. De afgelopen 2 of 3 weken heb ik af en toe al eens met hem gelopen maar dan alleen het laatste stuk. Ik loop dan met een deel van de groep een andere route zodat hij ook zonder Thom leert lopen. Dat ging al erg goed, nu nog van af het begin rustig lopen. Vanochtend deed ik hem vast en liep door het hek, normaal schiet hij dan meteen weg maar ik zette al een beetje mn boze stem op dat hij even moest wachten en dat deed hij, ik werd niet gelanceerd. Terwijl we begonnen wilde hij in galop gaan en ik zei 3 keer heel boos dat hij moest wachten ( hij weet wat wachten en rustig is maar rustig werkt niet altijd dus dan maar wachten) en ja hoor, hij ging in gestrekte draf en ik denk hoog uit 19. Nou ja, misschien 20 of 21 maar zeker geen 25.Een kilometer of 2 bleef ik in snel tempo achter hem aan gaan en hij bleef netjes in draf. Daarna hebben we een stukje wat rustiger gelopen en af en toe weer wat snelheid. Ik was echt zo blij. Als hij dit nu altijd doet kan er niets meer gebeuren. Het enige wat hij nog moest leren was lopen zonder Thom en niet als een gek vertrekken. Blijkbaar is hij zo blij dat ik weer achter hem hang dat hij gewoon alles doet wat ik zeg. Morgen met groep trainen dus wordt vervolgd.
|